Historia o mewie i kocie, który uczył ją latać

1

Morze Północne

- Ławica śledzi na bakburcie! - obwieściła mewa pełniąca wachtę i stado z wyspy Fårö przyjęło wiadomość z radosnym krzykiem.

Leciały już sześć godzin bez przerwy i mimo że mewy przewodniczki trzymały się ciepłych prądów powietrza umilających szybowanie nad oceanem, trzeba było odnowić siły, a cóż lepiej temu służy niż śledziowa uczta!

Unosiły się nad ujściem rzeki Łaby do morza Północnego. Z wysoka widziały statki płynące jeden za drugim niczym cierpliwe wodne stworzenia czekające na swoją kolej, aby wyjść na pełne morze i skierować się ku wszystkim portom naszej planety.

Kengah, mewa o srebrnych piórach, szczególnie lubiła obserwować flagi na statkach, wiedziała, bowiem, że każda z nich symbolizuje inny język, który znanym rzeczom nadaje różne nazwy.

- Ludziom to jest ciężko. My, mewy, skrzeczymy tak samo na całym świcie - odezwała się pewnego razu Kengah do towarzyszki podróży.

- To prawda. Najciekawsze, że czasem nawet udaje im się porozumieć - odparła tamta.

Za linią brzegową krajobraz nabierał intensywnej zieleni. Ciągnęła się tam olbrzymia łąka, na której groble i leniwe skrzydła wiatraków strzegły stad owiec.

Podążając za wskazówkami przewodniczek, stado z Fårö wleciało w zimny prąd powietrza, spikowało w dół i spadło na ławicę śledzi. Sto dwadzieścia ciał przeszyło wodę niczym strzały, a  kiedy wychynęło na powierzchnię, każda mewa trzymała w dziobie śledzia.

Pyszne śledzie. Pyszne i tłuste. Dokładnie takich potrzebowały, żeby uzupełnić zapasy energii przed wyruszeniem do Den Helder, gdzie czekało już na nie stado z Wysp Fryzyjskich.

Plan przewidywał dalszy wspólny lot na Cieśniną Kaletańską i kanałem La Manche. Tam miały dołączyć mewy z Zatoki Sekwany i Saint-Malo, aby kontynuować podróż aż nad Zatokę Biskajską.

Grupa licząca około tysiąca ptaków, podobna do srebrnej chmury, powiększy się jeszcze o stada

z Belle Île, Oléron, z przylądków Machichaco, Ajo i Peñas. Kiedy wszystkie mewy w zgodzie  z prawem morskim i prawami wiatrów dolecą nad Zatokę Biskajską, rozpocznie się wielkie zgromadzenie mew Bałtyku, Morza Północnego i Atlantyku.

To będzie piękne spotkanie. O tym właśnie myślała Kengah, pochłaniając trzeciego śledzia. Jak co roku nasłucha się ciekawych opowieści, zwłaszcza tych, które snują mewy z przylądka Peñas, niezmordowane podróżniczki, zapuszczające się czasem aż na Wyspy Kanaryjskie czy Wyspy Zielonego Przylądka.

Samice, jak ona, zajmą się wielkimi ławicami sardynek i kalmarów, podczas gdy samce umoszczą gniazda na skraju urwiska. W nich mewy złożą jaja, będą je wysiadywać pomimo licznych zagrożeń, a kiedy pisklętom wyrosną pierwsze mocne pióra, nadejdzie najpiękniejszy etap wędrówki: nauka latania pod biskajskim niebem.

Kengah zanurkowała, żeby złapać czwartego śledzia, i dlatego nie usłyszała alarmującego krzyku, który przeszył powietrze:

- Niebezpieczeństwo na sterburcie! Awaryjny odlot!

Kiedy wynurzyła głowę, była sama w bezmiarze oceanu.