Pies z terakoty

Zadzwonił telefon. Montalbano podniósł słuchawkę i usłyszał głos Catarelli, który pełnił funkcję recepcjonisty.

—   Pan komisarz? Po drugiej stronie, tak jakby, doktor Jacomuzzi.

—   Dawaj.

—   To ja już łączę, komisarzu, z komisarzem — powie­dział Catarella.

—   Montalbano? Jako że przejeżdżałem tędy w drodze powrotnej z groty...

—   Czyli gdzie jesteś?

—   Jak to „gdzie jestem”? W pokoju sąsiadującym z twoim gabinetem.

Montalbano przeklął. Czy można być głupszym od Catarelli?

—   Więc przyjdź tutaj.

Drzwi się otworzyły i wszedł Jacomuzzi, pobrudzony czerwonym piaskiem i pyłem, potargany i porozpinany.

—   Dlaczego twój funkcjonariusz chciał, żebym rozma­wiał z tobą tylko przez telefon?

— Jacomuzzi, kto jest bardziej zabawny, idiota czy ten, kto się z niego śmieje? Przecież wiesz, jaki jest Catarella! Trzeba było kopnąć go w dupę i wejść.

—  Skończyłem badania groty. Kazałem przeczesać pia­sek: mówię ci, lepiej od poszukiwaczy złota w amerykań­skich filmach. Nie znaleźliśmy nic, ale to nic. A skoro, jak powiedział Pasąuano, rany miały otwór wejściowy i wyjścio­wy, oznacza to tylko jedno.

—  Że oboje zostali zabici gdzie indziej.

— Właśnie. Gdyby zostali zamordowani w grocie, zna­leźlibyśmy kule. Ach, jest jednak coś dziwnego. Piasek w grocie był zmieszany z odłamkami drobniutko zmiażdżo­nych muszli, musiały być ich tysiące.

—  Jezu! — wymamrotał Montalbano. Sen, koszmar, nagie ciało Livii, po którym pełzały ślimaki. Co to wszystko mogło oznaczać? Uniósł dłoń do czoła, poczuł, że caty jest spocony.

—   Źle się czujesz? — spytał przestraszony Jacomuzzi.

—   To nic, zakręciło mi się w głowie, czuję się tylko zmęczony.

—   Zawołaj  Catarellę i każ sobie przynieść koniak z baru.

— Catarellę? Żartujesz? Kiedyś posłałem go po cappuccino, a wrócił z zakonnikiem.

Jacomuzzi położył na stole trzy monety.

—  To niektóre z tych, co były w misce, pozostałe posłałem do laboratorium. Na nic ci się nie  przydadzą, zachowaj je na pamiątkę.

Zdarzało się, że Montalbano nie widział Adeliny nawet przez kilka miesięcy. Co tydzień zostawiał na stole w kuch­ni pieniądze na zakupy, co miesiąc pensję. Jednak pomię­dzy nimi ustalił się spontaniczny system wymiany wiado­mości. Kiedy Adelina chciała więcej pieniędzy na zakupy, stawiała na stole glinianego chłopca — skarbonkę, którą kupił kiedyś na targu i którą trzymał dla ozdoby. Kiedy trzeba było uzupełnić zapas skarpetek lub majtek, kładła jedną parę na łóżku. Oczywiście system działał nie tylko w jednym kierunku; również Montalbano przekazywał jej tajemne sygnały, które odbierała bez trudu. Jakiś czas temu zorientował się, że kiedy jest spięty, zaniepokojony, nerwowy, Adelina odczytuje to ze sposobu, w jaki rano wy­szedł z domu, i wówczas przygotowuje dla niego danie wyjątkowe, które podnosi go na duchu. Również tego dnia wkroczyła do akcji, dzięki czemu Montalbano znalazł go­towy sos z mątw, gęsty i czarny, taki, jaki lubił najbardziej. Czy była tam również odrobina lebiodki? Długo wąchał, zanim postawił danie na ogniu, lecz i tym razem dochodze­nie nie przyniosło rezultatu. Kiedy skończył jeść, włożył slipki i postanowił przejść się brzegiem morza. Zrobiwszy zaledwie kilka kroków, poczuł się jednak zmęczony; rozbo­lały go łydki. — Pierdolenie na stojąco i spacery po piasku to już nie dla mnie.

Prawdę mówiąc, kiedyś kochał się na stojąco i okazało się to o wiele mniej męczące od marszu brzegiem morza, nawet po najtwardszym piasku, tym, który leży najbliżej wody. Spojrzał na zegarek i zdziwił się: jakie kilka kroków, spacerował już dwie godziny! Osunął się bezwładnie.

—   Panie komisarzu! Panie komisarzu!

Głos dobiegał z oddali. Wstał, dysząc ciężko, i zaczął wpatrywać się w morze, przekonany, że ktoś woła go z łodzi albo z pontonu. Lecz po sam horyzont morze było puste.

—   Panie komisarzu, jestem tutaj! Panie komisarzu!

Odwrócił się. Szosą, której dość długi odcinek biegł wzdłuż plaży, nadjeżdżał Tortorella.

Kiedy pospiesznie mył się i ubierał, Tortorella opo­wiadał o anonimowym telefonie, który odebrali w komi­sariacie.

—   Kto odebrał? — spyta! Montalbano.

Jeżeli to był Catarella, to nie wiadomo, co z tego zrozu­miał i przekazał.

—   Nie, panie komisarzu — powiedział z uśmiechem Tortorella, który odgadł myśli przełożonego. — On po­szedł na chwilę do ubikacji i ja zastąpiłem go przy telefo­nie. Głos miał akcent z Palermo, wymawiał „i" zamiast „r”, lecz możliwe, że robił to celowo. Powiedział, że na „pastwi­sku” jest ścierwo pewnego skurwysyna w zielonym samo­chodzie.

—   Kto tam pojechał?

—   Fazio i Galluzzo, a ja popędziłem po pana. Nie wiem, czy dobrze zrobiłem, być może ten telefon to żart, kawał.

—   Ale my, Sycylijczycy, przecież bardzo lubimy robić sobie kawały.