Kolor słońca

...i natenczas, kiedy Wielki Mistrz Alof de Wignacourt ujrzał Świętego Hieronima z piórem w ręku, któremu oblicza swego łaskawie użyczył, w wielkim zamyśleniu się pogrążył. Jużem nawet lękać się począł, kiedy wnet spojrzał na mnie i spytał, czemuż to wokół niego, a takoż i z tyłu, rzecz każda poczywa nierozpoznana w gęstym mroku albo też ledwie ją dojrzeć można przez zbytek cienia. Odrzekłem, że on jeden w moich oczach bla­skiem lśnił, a poza nim niczegom dojrzeć nie zdołał po­nad czerń nocy. Wielki Mistrz zaśmiał się krótko, w moich słowach dostrzegając niechybnie pochwałę własnej osoby, co mi ją moja dworność dyktowała. Dorozumieć nie umiał, że ja prawdę mówiłem. W Neapolu juże światło dnia z dawien dawna mi zbrzydło, i wytchnieniam zaznawał tylko w izbie, co była umyślnie osłonięta przed światłem, lubo o zmierzchaniu, kiedy na ulicę już wynijść mogłem.   Jednego dnia wielki tłum ujrzałem, co tłoczył się wpodle bramy, gdzie nawet bójki wszczynano i wielki był harmider, bo ścisk zapanował i ludziska szturchać się jęli, wnet też straże nadbiegły, a ja czym prędzej żem stamtąd czmychnął. Ale zdjęty ciekawością, jeszcze tego samego wieczora tam wróciłem, gdy zbiegowisko nieco się przerzedziło, i zwiedziałem się, że w domu owym miesz­ka ladacznica imieniem Celestina, która zarzuciwszy swój proceder, pozyskała reputacyją wielkiej czarodziej­ki. Udawało jej się wyczarować postaci ludzkie, które wszak wyzbyte będąc cielesnej substancji, całkiem zjawy przypominały. I o tych postaciach mawiała, że są to du­sze zmarłych. Ja jużem wcześniej w Mediolanie rzecz po­dobną widział i było mi wiadomo, że to złuda dla oczu, co ją wywołują poniektóre wklęsłe zwierciadła, jeśli je zmyślnie ustawić. Ustawił żem się w kolejce, a kiedy po godzinie starą ladacznicę obaczyłem, rzekłem jej, że chcę mówić z mo­im ojcem nieboszczykiem, ale nikogo inszego przy tym być nie może. Było tam ze mną w izbie jakieś pięć osób, same baby. Ona mi na to, że może tę moją zachciankę spełnić, jeśli wpłacę sumę, którą by zebrała od tamtych pięciu niewiast. Jam na to przystał i jak tylko sam na sam żem z nią został, kazałem jej te wklęsłe lustra pokazać. Ona w śmiech i zaraz mię pyta, czy ja jej rzemiosło upra­wiam. A ja na to, że malarzem jestem. Poszła po dobre wino i razem żeśmy je wypili. Potem nieraz jeszcze do Celestiny zachodziłem, bo mnie ta kuma dosyć ciekawi­ła. Sporządzała też mikstury i napoje, zdolne leczyć roz­maite schorzenia. Jednej nocy przyznałem jej się do tej mojej przypa­dłości oczu, co dzienne światło źle znoszą. W następną noc dała mi ampułkę z jakowymś gęstym płynem, dosyć ciemnym, i rzekła, że jak tylko wetrę sobie w każde oko po kropli, zdołam prosto w słońce pozierać, bez nijakie­go uszczerbku dla wzroku. Po jakimś czasie, kiedym udać się musiał do jednego wiejskiego domu, co by tam dzień cały przepędzić, posma­rowałem sobie każde oko kroplą owego płynu. I prosto w słońce żem spojrzał. Jakież było moje zdumienie, kie­dym wnet obaczył, że słońce całkiem poczerniało, jakby w czas zaćmienia, i dobywa się zeń czarne światło, które nie zaciemnia do imentu ludzi ani rzeczy, ale czyni je wi­docznymi tylko po części, jakby je kto wyciął przy świe­tle kaganka czy świecy... Efekt ów wymiotły dopiero wie­czorne cienie. Na drugi dzień się ulotnił. Celestina wszakoż nie uprzedziła mię, że może mi się nasunąć widok czarnego słońca nawet bez użycia owych kropli. Odkąd znalazłem się na Malcie (tu słowo nieczy­telne), taki widok często mi się objawia...