Intendent Qaris przyniósł Teti Małej ciasteczka z miodem i świeży sok z owoców chleba świętojańskiego.
- Wasza Wysokość, medyk chciałby cię zbadać.
- Nie ma potrzeby - zaprotestowała królowa. - Przygotuj mi raczej dobrą kolację.
Qaris miał dziwnie zatroskaną twarz. Ahhotep pożegnała matkę i wyszła z pokoju razem z intendentem.
- Zmarł stary arcykapłan Karnaku. Królowa matka dowie się o tym w końcu. Obawiam się, że ta wiadomość bardzo ją zasmuci, bo byli w tym samym wieku i zawsze dobrze się rozumieli.
- To prawda, Qarisie. Co poza tym?
- Zastępca arcykapłana, który już uważa się za jego sukcesora, nie jest odpowiednim człowiekiem.
- Dlaczego?
- To człowiek ambitny, ale mało szlachetny. Służbę bogu traktuje jak drogę do kariery.
Qaris miał zwykle skłonność do pomniejszania ludzkich wad, tym razem jednak był nastawiony bardzo krytycznie.
- Wasza Wysokość, musisz mieć całkowite zaufanie do arcykapłana Amona. Kiedy pojedziesz na wojnę, to właśnie on w Tebach będzie zapewniał łączność z Niewidzialnym. A ten człowiek nie wypełni tej misji i będzie tylko myślał o intrygach, żeby wzmocnić swoją ziemską władzę.
- Masz jakiegoś kandydata?
- Niestety, Wasza Wysokość. Polegam na przenikliwości Małżonki Boga.
- Qarisie, ty masz takie doświadczenie, byłbyś doskonałym arcykapłanem.
- O nie, pani, moje miejsce jest tutaj, w pałacu.
- Każ zebrać się kapłanom, skrybom i administratorom na dziedzińcu świątyni w Karnaku.
- Heray też ma przyjść?
Ahhotep uśmiechnęła się.
- Nie, bo nie znajdę lepszego ministra gospodarki.
Kiedy Małżonka Boga weszła na dziedziniec, skupiły się na niej wszystkie spojrzenia.
Zastępca arcykapłana wystąpił z szeregu.
-Wasza Wysokość, inwentarz wyposażenia świątyni oraz dokumenty związane z jej zarządzaniem są do twojej dyspozycji.
- Później do nich zajrzę, a teraz chcę złożyć hołd zmarłemu.
- Spoczywa w swoim domu. Pozwolisz, pani, że cię poprowadzę?
- Dziękuję, znam drogę.
Twarz kapłana stężała.
Królowa przeszła powoli przed ludźmi, których zwołał Qaris. Jeden z nich przyciągnął jej uwagę. Skupiony, o poważnym spojrzeniu, nie miał więcej niż trzydzieści lat.
- Jaka jest twoja funkcja?
- Jestem nosicielem ofiar.
- Czy znasz słowo boże?
- Po służbie studiuję teksty hieroglificzne.
- Powiedz mi, co wiesz o Amonie?
- On jest rzeźbiarzem, który wyrzeźbił siebie samego, on ukształtował wieczność, a narodziny światła są jego doskonałym dziełem. Jest Niepowtarzalny i wcielił się we wszystko, stwarzając różnorodność. Jego prawdziwe imię pozostanie na zawsze tajemnicą, bo on jest samym życiem. Jego prawe oko jest dniem, a lewe nocą. Jest dobrym przewodnikiem i sternikiem okrętu. Pan cichych, z niego rodzą się bogowie.
- Te przemowy prowadzą do nikąd - zaprotestował kapłan. - Karnak potrzebuje poważnego zarządcy, a nie jakiegoś myśliciela żyjącego w sferze abstrakcji.
- Czyż wybór arcykapłana nie należy do Małżonki Boga?
- Niewątpliwie, Wasza Wysokość, ale błagam, rozważ to jeszcze! Pracowałem wiele lat u boku mojego przełożonego, a on przecież nie wybrał mnie przez przypadek.
- W takim razie dlaczego nie wskazał na ciebie, jako na nowego arcykałana?
Zastępca wydał się zakłopotany.
-Był osłabiony chorobą... Ale nikt nie wątpił w jego zamiary. Nie zastąpi go przecież Dżehuti, skromny nosiciel ofiar!
- Dżehuti... To imię boga Tota, mistrza świętych tekstów, na których opiera się nasza cywilizacja. Czyż nie jest to znak od losu?
Kapłan otworzył szeroko oczy ze zdumienia.
- Napisz swoje imię na kawałku papirusu i niech Dżehuti zrobi to samo - zażądała królowa. - Złożę je w naosie bogini Mut. To ona zadecyduje.
Po zakończeniu czuwania przy zmarłym miała nastąpić mumifikacja arcykapłana, która dokonywała się pod opieką bogini Izydy. Oddawszy hołd zwłokom wiernego sługi, wypowiedziawszy formuły ku jego czci, regentka weszła do kaplicy Mut, otworzyła naos i wzięła papirusy. Wróciła z nimi na dziedziniec.
Kapłan stał, zaciskając pięści. Dżehuti wydawał się dziwnie spokojny.
- Jeden z papirusów strawił ogień bogini Mut - oświadczyła królowa, rzucając na ziemię spalone resztki. - Drugi pozostał nietknięty.
- Powinniśmy uszanować wolę Niewidzialnego - stwierdził kapłan, który rozpoznał swój papirus w rękach Ahhotep.
Ahhotep podała mu arkusz. Widniało na nim imię Dżehutiego.
