„Nie dotykaj mnie” to krótka, licząca zaledwie 130 stron powieść, która okazuje się znacznie bardziej złożona, niż mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka. Andrea Camilleri przedstawia historię zaginięcia Laury - żony włoskiego pisarza - a lokalny komisarz, podążając za pozostawionymi przez nią śladami, próbuje ustalić, co tak naprawdę stało się z kobietą. Rozmowy z bliskimi, poszlaki rozsiane niczym koraliki po pełnym sekretów gabinecie, korespondencja oraz analiza ekscentrycznego życia Laury sprawiają, że bohaterka stopniowo odsłania przed czytelnikiem inne oblicza. Z każdym kolejnym rozdziałem staje się coraz bardziej niejednoznaczna - zupełnie inna niż ta, którą znał jej dużo starszy mąż. „Noli me tangere”, czyli „Nie dotykaj mnie”, to jednak nie tylko historia kryminalna. Camilleri prowadzi czytelnika również przez włoską historię sztuki, skupiając się przede wszystkim na przedstawieniu postaci Marii Magdaleny i Jezusa po Zmartwychwstaniu. Początkowo oba wątki wydają się całkowicie od siebie odległe, jednak z czasem zaczynają subtelnie się przenikać i właśnie ta nieoczywistość najbardziej mnie zaintrygowała. Camilleri serwuje prozę brutalnie wręcz oszczędną w opisach. Skupia się głównie na dialogach, przekazach medialnych i korespondencji, pozostawiając czytelnikowi ogromną przestrzeń do własnej interpretacji. Nie interesują go szczegółowe opisy miejsc czy wyglądu bohaterów - liczy się sedno historii i emocje ukryte między słowami. Co ciekawe, podczas lektury wielokrotnie uświadamiałam sobie, że przy innych autorach często omijam bardziej rozwlekłe fragmenty opisowe, skupiając się głównie na dialogach, bo to właśnie tam kryją się najważniejsze informacje. Tym razem nie musiałam tego robić. Camilleri od początku podaje czytelnikowi danie główne, budując historię niemal wyłącznie na rozmowach i niedopowiedzeniach. Dzięki temu powieść jest dynamiczna, a jednocześnie pozostawia miejsce na własne interpretacje. Autor nie prowadzi czytelnika za rękę, nie podaje wszystkiego wprost i właśnie to najbardziej mnie do tej historii przekonało. „Nie dotykaj mnie” sprawiło również, że zwróciłam większą uwagę na twórczość Camilleriego. Jeśli pozostałe jego książki utrzymane są w podobnym stylu, z przyjemnością sięgnę po kolejne. https://ksiazka-w-pigulce.pl/ksiazki-dla-doroslych/thriller/nie-dotykaj-mnie-andrea-camilleri-krotki-kryminal-o-sztuce-tajemnicach-i-niedopowiedzeniach/

(...) Komisarz Maurizi prowadzi śledztwo w sprawie zaginionej Laury Garaudo. Mąż kobiety zwrócił się z prośbą do policji, gdy odkrył, że jego żona nie przebywa w miejscu, do którego rzekomo wyjechała. Mało tego, okazało się, że nawet tam nie dotarła. Sprawa od początku wydaje się być dość tajemnicza, a im dalej komisarz się zagłębia w poszukiwaniach, tym więcej znaków zapytania pojawia się na drodze. "Nie dotykaj mnie" to niezwykle intrygujący kryminał psychologiczny, który w dużej mierze skłania bardziej do refleksji, niż dostarcza typowej dla kryminałów sensacji. Autor, którego znamy z serii o komisarzu Montalbano, tym razem proponuje czytelnikowi historię pełną melancholii, iluzji, zagubienia bohaterów. Książka mająca zaledwie 130 stron zawiera w sobie głęboką treść, która zadowoli najbardziej wymagające gusta. Choć punktem wyjścia dla tej całej historii jest zaginięcie kobiety i jej poszukiwania, to wnikliwy czytelnik szybko dostrzeże, że jest to tak naprawdę opowieść o wielkiej samotności, potrzebie wypełnienia pustki i pragnieniu wolności. Tu Obserwując działania komisarza Mauriziego, który odkrywa kolejne zaskakujące fakty dotyczące Laury, widzimy drugie dno całej tej historii, w której ważniejsze od samego rozwiązania zagadki stają się motywacje bohaterów, pytania o tożsamość, miłość, poszukiwanie siebie. Wielkim atutem autora jest umiejętność budowania atmosfery tajemnicy i niepewności. Momentami sama łapałam się na tym, że nie wiem już co jest prawdą i komu można ufać. Konstrukcja fabuły jaką autor zastosował w swojej powieści, przypomina układanie puzzli, w których każdy element odkrywa nowe zaskakujące fakty. Stworzona została z wielogłosowej narracji na jaką składają się listy, zeznania, dialogi, prasowe wycinki. Można odnieść wrażenie, że w ten sposób Camilleri wymusza na czytelniku więcej uwagi i skupienia. Nie mogę nie wspomnieć też o tym, że w tle tej historii obecny jest motyw sztuki, malarstwa, co tworzy niemal poetycki klimat. I to też zapisuję jej na duży plus. Bardzo polecam wam tę książkę. Uważam, że warto ją przeczytać, szczególnie jeśli cenicie sobie bardziej nastrojową literaturę.

Kameralna, szybka proza może nieść sobą więcej niż niejedna powieść - właśnie to udowadnia Andrea Camilleri w “Nie dotykaj mnie”. To nowelka licząca około stu trzydziestu stron, której punktem wyjścia jest zniknięcie Laury, żony włoskiego znanego pisarza. To ona stoi w centrum, a jej nieobecność pozwala stworzyć portret pełen niedopowiedzeń jasno obrazujący jak niewiele jesteśmy w stanie się o drugim człowieku dowiedzieć, jak trudno jest zajrzeć w głąb, zwerbalizować rdzeń, który czyni z nas tego, kim faktycznie jesteśmy. Autor nie przebiera w formie - swoją opowieść pozbawił wszelkich opisów i komentarzy narratora, są tylko wymiany zdań, korespondencja, prasa i sztuka. Bo tu proza styka się z dramatem scenicznym, a kryminał z motywem włoskiego malarstwa, wiodąc czytelnika w nieoczekiwane rejony, które w dużej mierze sam musi połapać w całość bez pomocy narratora. Camilleri umiejętnie operuje środkiem przekazu, zostawia tylko to, co naprawdę ważne, prawdziwą esencję opowieści, która traktuje o samotności i miłości, która czasami nie wystarcza, o wolności, która staje się tylko sposobem na zamaskowanie czarnych dziur powstałych na przestrzeni lat. Bo choć historia toczy się w czerwcu 2010, to dzięki pewnym zapiskom sięgamy wstecz, by w pełni doświadczyć sytuacji i spotkań towarzyskich, które ukształtowały tę wielką nieobecną. Ciekawy eksperyment dla fanów historii niebanalnych.