Początek tej opowieści wydaje się znajomy: niewyjaśniona śmierć, zniknięcie młodego człowieka. Dwie sprawy, które na pierwszy rzut oka nie mają ze sobą nic wspólnego. Szybko jednak staje się jasne, że nie tylko intryga jest tu najważniejsza. Owszem, zagadka przyciąga uwagę i skutecznie zachęca do przewracania kolejnych stron, ale z czasem staje się przewodnikiem, prowadzącym czytelnika w miejsca znacznie ciekawsze niż finałowe rozwiązanie. Centralną postacią jest Imma– bohaterka, która daleka jest od kryminalnych stereotypów. Wiceprokurator nie stara się zdobywać sympatii ani zabiegać o podziw. Bywa niewygodna, złośliwa, bezkompromisowa i uparta do granic możliwości. Jednocześnie ma w sobie coś, co sprawia, że trudno oderwać od niej wzrok. Przypomina osobę, która podczas rodzinnego spotkania zadaje pytania, których nikt nie chce usłyszeć, a tym bardziej na nie odpowiadać. Wprowadza zamieszanie, narusza pozorny porządek i zmusza otoczenie do konfrontacji z tym, co najchętniej zostałoby przemilczane. Autorka nie ogranicza się jedynie do budowania napięcia. Z każdą kolejną stroną coraz wyraźniej czuć, że pod warstwą kryminalnej opowieści kryje się zupełnie inna historia- historia pamięci. Historia miejsc, które pozornie należą do meandrów przeszłości, a mimo to wciąż wpływają na teraźniejszość. W pewnym momencie powieść zaczyna odsłaniać mniej znane oblicze południowych Włoch. Co ważne: nie czyni tego w formie wykładu ani historycznej lekcji. Minione zdarzenia sączą się do fabuły powoli, niemal niezauważalnie. Najpierw pojawiają się jako ledwie słyszalne echo, później jako coraz wyraźniejszy głos. Dawne konflikty, przemoc, zbiorowe traumy i doświadczenia, które nie znalazły należnego miejsca w oficjalnych opowieściach o narodowej jedności, zaczynają rzucać cień na wydarzenia współczesne. To właśnie ten aspekt poruszył mnie najmocniej. Literatura kryminalna często zajmuje się pytaniem o modus operandi. Tutaj równie ważne staje się pytanie, co dzieje się ze wspomnieniami, których przez lata nie chciano słuchać. Autorka przedstawia, że przeszłość nie znika tylko dlatego, że przestajemy o niej mówić. Potrafi cierpliwie czekać pod powierzchnią, aż znajdzie sposób, by przypomnieć o swoim istnieniu. Ogromną rolę odgrywa również sama Matera. To jeden z tych przypadków, gdy miejsce akcji przestaje być dekoracją. Żyje własnym rytmem, oddycha, obserwuje i przechowuje ślady minionych pokoleń. Kamień, z którego została zbudowana, zdaje się pamiętać więcej niż ludzie. Wąskie uliczki, place i zaułki tworzą atmosferę nieustannego dialogu między tym, co było, a tym, co dopiero nadejdzie. Rzadko zdarza się, by przestrzeń została sportretowana z taką czułością i jednocześnie z taką świadomością jej ciężaru. Nie oznacza to jednak, że powieść jest pozbawiona słabszych momentów. Czasami humor i ironiczny ton zbyt mocno rozluźniają atmosferę. Miałam wrażenie, że dramatyczny potencjał niektórych wątków zostaje nieco rozproszony przez charakterystyczną lekkość narracji. Pojawiało się także poczucie niedosytu, zwłaszcza gdy fabuła dotykała najbardziej fascynujących historycznych tropów. Chciałoby się zatrzymać przy nich na dłużej, zejść głębiej w ten świat i dokładniej przyjrzeć się jego pęknięciom. Paradoksalnie ten niedosyt okazał się jednocześnie jedną z największych zalet lektury. Rozbudza autentyczną ciekawość i sprawia, że odbiorca zaczyna szukać dalej-poza fabułą, poza samym śledztwem, poza granicami literackiej opowieści. To kryminał, który najciekawszy staje się wtedy, gdy przestaje być wyłącznie kryminałem. Kiedy zamiast skupiać się na samym dochodzeniu, zaczyna mówić o istocie pamięci, przemilczeniach i miejscach naznaczonych przez trudną historię. A także o tym, że niektóre tajemnice nie czekają w mroku. Leżą tuż przed nami, od lat wystawione na światło dzienne, lecz niewidoczne, dopóki ktoś nie nauczy nas patrzeć uważniej. Kiedy milkną ostatnie głosy bohaterów, najgłośniej przemawia samo miejsce. Matera trwa niewzruszona, jak trwała przez dziesięciolecia, przechowując ślady ludzkich dramatów i nadziei na zmianę statusu. To ona staje się prawdziwym centrum tej opowieści- miasto, które patrzy, pamięta i nie pozwala całkowicie zapomnieć. A gdzieś między jego murami wciąż pobrzmiewa myśl, że przeszłość nigdy nie odchodzi naprawdę. Czasem jedynie cierpliwie czeka, aż ktoś ponownie zacznie jej uważnie słuchać.

(...) Wiceprokurator Imma Tataranni prowadzi śledztwo w sprawie tajemniczej śmierci dawnej koleżanki. Ciało kobiety zostaje znalezione w mieszkaniu zamkniętym od wewnątrz. I to pierwsza zagadka, której rozwiązanie wcale nie jest takie oczywiste. A im dalej toczy się śledztwo, tym więcej wychodzi na jaw i tym więcej pojawia się komplikacji. Jakby tego było mało, ginie chłopiec z sąsiedztwa.. Czy Imma Tataranni zdoła na czas go odnaleźć? "Tajemnica Serra Venerdi" to już moje kolejne spotkanie z panią wiceprokurator. Uwielbiam tę serię, pióro autorki i oczywiście Immę Tataranni, kobietę nieustępliwą, błyskotliwą, inteligentną. Mariolina Venezia umiejętnie łącząc współczesne śledztwo z mrocznymi tajemnicami przeszłości, stworzyła świetny kryminał z rozbudowaną intrygą, od którego ciężko się oderwać, a specyficzny, włoski klimat przyprawiony szczyptą ironii, nadaje mu charakteru, którego próżno szukać gdzie indziej. Dużym atutem książki z pewnością jest atmosfera, wyraziści bohaterowi i piękno włoskich krajobrazów, malowniczej Matery, kontrastujące z dramatycznymi wydarzeniami i skrywanymi sekretami. Równie interesujący jak samo śledztwo jest wątek osobisty Immy, która musi mierzyć się nie tylko z kryminalną zagadką, ale i z własnymi uczuciami, konsekwencjami decyzji. I właśnie to, że autorka pozwala nam zajrzeć głębiej niż samo śledztwo, nadaje fabule autentyczności, pozwalając poczuć się częścią codzienności wiceprokurator Tataranni. Zdecydowanie polecam!!

Czy główny bohater kryminału zawsze musi być nieskazitelny i budzić powszechną sympatię? A może znacznie ciekawiej jest stworzyć postać pełną wad, ekscentryczną i nieprzewidywalną? Taka właśnie jest Imma Tataranni - włoska prokuratorka, która z determinacją zakłada swój niewidzialny mundur i bez wahania zanurza się w najciemniejsze zakamarki ludzkiej natury, by odkryć prawdę o zbrodni. Imma jest matką, żoną i kobietą głęboko przywiązaną do własnych zasad. Ceni sprawiedliwość, szanuje prawo i nie toleruje nierówności, ale równie mocno nie znosi zmian, sprzeciwu czy bycia lekceważoną. Bywa zgorzkniała i uparta, jednak jej przenikliwy umysł sprawia, że trudno przejść obok niej obojętnie. W najnowszym śledztwie mierzy się z zagadką, która mogłaby wyjść spod pióra Agaty Christie. W mieszkaniu zamkniętym od środka odnalezione zostają zwłoki młodej kobiety. Wszystko wskazuje na to, że prowadziła rozwiązłe życie, lecz kolejne odkrycia burzą ten obraz i ujawniają zupełnie inną prawdę. W trakcie dochodzenia dochodzi również do kolejnego przestępstwa, a liczba podejrzanych rośnie z każdą stroną. Kto zabił dawną znajomą Immy? Jakie sekrety skrywają włoskie rody i rodzinne historie? I czy prawda, która wyjdzie na jaw, okaże się bardziej szokująca niż samo morderstwo? Sprawa kryminalna przeplata się z życiem prywatnym bohaterki, dzięki czemu fabuła zyskuje dodatkową głębię. „Tajemnica Serra Venerdi” to piąta książka Marioliny Venezii i trzeci tom cyklu z Immą Tataranni, który bez większego problemu można czytać jako samodzielną historię. Autorka swobodnie bawi się językiem, nadając dialogom i opisom wyrazistą ironię oraz charakterystyczny, momentami przewrotny humor. To jednak powieść wymagająca skupienia - liczne gry słowne, odniesienia kulturowe i historyczne oraz zawiłości fabuły nie pozwalają czytelnikowi na chwilę nieuwagi. Venezia z dużą wprawą prowadzi odbiorcę przez geograficzne i historyczne zakątki Italii, jednocześnie kreśląc barwny obraz lokalnych społeczności i ich przywar. Dla mnie było to pierwsze spotkanie z twórczością autorki, ale z pewnością nie ostatnie. „Tajemnica Serra Venerdi” okazała się inteligentnym, klimatycznym kryminałem z wyrazistą bohaterką, która daleka jest od ideału i właśnie dlatego tak łatwo zapada w pamięć. https://ksiazka-w-pigulce.pl/ksiazki-dla-doroslych/kryminal/tajemnica-serra-venerdi-recenzja-imma-tataranni-i-kryminal-pelen-wloskich-tajemnic/

Włoska Matera już po raz trzeci staje się sceną dla śledztwa prowadzonego przez ekscentryczną prokuratorkę Immę Tataranni! Jej kryminalne przygody podlane nutą humorystyczną opisała Mariolina Venezia w “Tajemnicy Serra Venerdì” i to tak, że nie jest konieczna znajomość tomów poprzednich, by odnaleźć się podczas lektury tego tytułu. Choć panuje styczeń, temperatura nastrojów społecznych rośnie - mieszkańcy Matery buzują od plotek o okolicznościach śmierci równolatki Immy opartej na zasadach zagadki zamkniętego pokoju. Venezia jednak na klasycznych nutach nie poprzestaje - swoją intrygę mocno osadza w miejscu, jego historii, ale też i na ciemnych stronach natury ludzkiej. A wszystko to przedstawia w mocno charakterystycznym dla siebie stylu - z nutą uszczypliwości i czarnego humoru, w sposób, który czasem nasuwa na myśl strumień świadomości. W tym tomie jednak autorka doskonale nad nim panuje, dając czytelnikowi lekkość i dobry humor bez poczucia chaosu. Nie można też nie wspomnieć o prawdziwej gwieździe - Immacolacie, bohaterce mocno charakternej, która często sieje popłoch wśród współpracujących z nią śledczych, ale serce ma w dobrym miejscu, co nieraz jej rodzina, a szczególnie nastoletnia córka, wystawiają na próbę. Nie sposób się z nią nudzić! To świetna lektura dla fanów historii kryminalnych lekkich, podszytych humorem, ale równocześnie niebanalnych i wcale niegłupich ;) Czekam na tom czwarty!